Ахан дүүсийн маргаан аль хэдийнэ дэлбэрчих байсан. Дэлбэрчихээсэй гэж ажиглагчид хүлээж байсан юм. Улс төр судлаачид гэсэн үг шүү дээ. 100 жилийн түүхтэй МАН-ын тогоон доторх ялзарсан шөл савнаасаа хальж, эсэж сагаж гадуураа цутгаж, гал тогоотой зүйрлэвээс чухам л бохирдуулж байна, орчин тойрноо...

Ийм л зүйл болж байна. Манай ардын гэх тодотголтой, “ах” намын дотор. Зодоон ч гэх үү, задрал ч гэх үү эс бөгөөс үе хоорондын үл ойлголцол гэх нь арай дөхөм юмсан даг уу даа. Шуудхан хэлчихэд эл бужигнаан Л.Оюун-Эрдэнийг намын дарга болсон үеэс эхэлсэн. МАН-ын ахмад болон дунд үеийнхэн ч мань эр эрд итгэсэн. Итгэхгүй итгэл хүлээлгээгүй бол басхүү МАН сонгуульд үнэмлэхүй олонх болох боломж бүрхэг харагдаад байсныг хүлээн зөвшөөрөх хэрэгтэй.

Гэвч Л.Оюун-Эрдэнэ итгэл эвдсэн. Итгэл эвдсэний улмаас үүссэн дайн өрнөж, үргэлжилж, өдгөө халз үзэлцэж байгаа нь төр засаг улс орны хэмжээний гамшиг болчихоод буй нь энэ. Итгэл эвдсэн гэх илрэл  нь Л.Оюун-Эрдэнэ MSC-ээс татгалзаж, зарласан дажин. Энгийнчилбэл МАН-ын ахмад болон дунд үеийнхний гол санхүүжүүлэгчээс татгалзаж, намаа залуусынх болгохоор чармайсан явдал. Гэвч МАН-ын ахмад болон дунд үеийнхэн эл насны, үеийн ялгаварлан гадуурхалтыг хүлээн зөвшөөрч чадаагүй. Цаг нь ирэхээр ахмад нь залуустаа байр сууриа тавьж өгдөг нь жамын асуудал ч тэрбээр яарчихсан. Яарсныхаа төлөөсөнд албаа өгч, аашлуулж загнуулан байж бууж өгсөн. Бууж өгсөн юм бас биш л дээ. Түр ухарсан. Дайн тулаантай зүйрлэвээс байдаг л тактик. Одоо Л.Оюун-Эрдэнийн “арми”  шийдвэрлэх тулаанд орох бэлтгэлээ базааж буй. Тулаанд давших, ялах эсэх нь маргааш МАН-ын дарга хэн болохоос шууд шалтгаална.